vitaya

Nieuwe technieken, nieuwe problemen. Zelf heb ik enorm genoten van de 3D-versie van Avatar. En dat deze kaskraker geen modegril is, zal heel snel blijken. De komende maanden wordt de ene na de andere 3D-film op ons afgevuurd, zoals Disney's Alice in Wonderland. Ook de grote elektronicabedrijven zijn volop 3D-televisietoestellen aan het ontwikkelen. Maar toch is niet iedereen gelukkig met deze evolutie.
 
We staan nog maar aan het begin van een revolutie, die even ingrijpend zou kunnen zijn als de overgang van zwart-wit naar kleur, of van de 3/4 beeldbuis naar de 16/9 flatscreen…..
 
Maar wat me toch zorgen baart is, dat er, ondanks de waaier aan nieuwe mogelijkheden, toch hier en daar kritische geluiden te horen zijn. Vooral van mensen die zeggen dat ze schele hoofdpijn krijgen van bekijken van 3D. Het is intussen wel wetenschappelijk bewezen, dat wie een bepaalde oogafwijking heeft, meer moeite heeft met het kunstmatig opgeroepen reliëf beeld, door middel van een 3D-brilletje.
 
Maar er zou nog een andere reden kunnen zijn. Zo heeft James Cameron bijvoorbeeld voor zijn 3D-Avatar zelfs een bijzondere filmtechniek gebruikt, waardoor hij vooral focus legt op de beelden die er driedimensionaal uit moeten springen. Het aldus beklemtonen van de belangrijke onderdelen in een beeld, zouden het 3D-effect gevoelig versterken. De 'minder belangrijke' delen in een beeld, zoals de omgeving, wordt dan eerder wazig of onscherp.
 
Als je je natuurlijk daarop gaat fixeren bij het bekijken van een 3D-film, dan krijg je, bij het verlaten van de filmzaal, inderdaad veel kans op hoofdpijn, omdat je ogen zich dan weer moeten aanpassen aan een natuurlijke omgeving. Zelf had ik daar weinig of geen last van, na afloop van Avatar. Ook niet bij andere 3D-films.
 
Maar wat is jouw ervaring eigenlijk, als je een tijdlang met een speciaal brilletje naar 3D kijkt? Geniet je ervan? Of heb je er toch ook wel enige moeite mee? Ik ben benieuwd, laat het me weten.